NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Kto by pomyślał, że Steve Harrington
stanie się starszym bratem dla dzieciaków, a szczególnie dla Dustina,
któremu będzie udzielał porad na temat miłości i fryzury.
Przeanalizujemy dzisiaj metamorfozę Steve’a, Dustina i Darta,
bitwę na złomowisku i inne rzeczy.
O, złapałem cukierka.
Zaczynamy Beyond Stranger Things.
Jak zwykle ostrzegam, że będą spoilery.
Zjedliście tyle cukierków, a to dopiero początek.
WITAMY W HAWKINS
NIESPODZIEWANA PRZYJAŹŃ
Kontynuujemy naszą dyskusję
na temat Stranger Things 2.
GOSPODARZ
Jest z nami Gaten Matarazzo, który wciela się w postać Dustina,
Joe Keery, który gra Steve’a,
producent i reżyser wielu odcinków,
Shawn Levy,
oraz twórcy serialu, bracia Duffer - Matt i Ross.
Dziękuję, że do nas dołączyliście,
aby porozmawiać przy stole
o fantastycznej kontynuacji pierwszego sezonu Stranger Things.
Niezwykła przyjaźń Steve’a i Dustina ma ogromny wpływ
na losy i rozwój obu postaci.
Porozmawiajmy o tym.
Takie konstelacje was dziwią?
Jak najbardziej.
Nie planowaliśmy tego.
TWÓRCA / REŻYSER
Jak do tego doszło?
- Serio? - Z czasem na to wpadliśmy.
Gdy prezentowaliśmy drugi sezon...
TWÓRCA / REŻYSER
nie było w nim ich komitywy.
Historia sama się tak potoczyła.
Zdaliśmy sobie sprawę, że Dustin potrzebował pomocy,
a nie mógł liczyć na przyjaciół.
Zauważyliśmy również, że Steve został sam,
ponieważ Nancy go opuściła.
Historia Steve’a jest przygnębiająca.
Tylko wałęsał się zdołowany. Nie mogliśmy go tak zostawić.
To prawda.
PRODUCENT / REŻYSER
Nancy cały czas łamie mu serce.
Chcieliśmy w tym roku więcej Steve’a.
Zastanawialiśmy się...
czy Dustin mógłby zadzwonić do Steve’a. Czy byłby aż tak zdesperowany?
Musiałby być zdesperowany, żeby wykonać taki ruch.
Tak.
Spodobał nam się pomysł.
Stwierdziliśmy, że dzięki temu nakręcimy piękne momenty tworzenia więzi,
zwłaszcza że obie postaci mają złamane serce.
- Tak. - Mogły więc nawzajem sobie pomóc.
Byliśmy podekscytowani pomysłem.
Napisaliśmy mnóstwo wersji sceny,
w której na siebie wpadają.
Ostatecznie zdecydowaliśmy, że Steve będzie szedł z kwiatami.
A wtedy ich drogi się skrzyżują.
Nadal masz ten kij?
Jaki kij?
Ten z kolcami.
- Bo co? - Wyjaśnię ci po drodze.
- Teraz? - Teraz!
Doskonale pamiętam pierwszy zarys naszego duetu.
Pomyślałem, że ten układ będzie genialny.
A jak wam podoba się ich komitywa?
- Super. - W dechę.
Ekscytująca.
Praca z Dustinem jest zabawna,
ponieważ pochodzi z zupełnie innego świata niż Steve.
Tak, to przekomiczne.
Mimo że doświadczamy czegoś podobnego,
inaczej sobie z tym radzimy.
Tak, to zabawne.
To właśnie dzięki temu Steve przechodzi metamorfozę,
staje się zupełnie innym chłopakiem niż w sezonie pierwszym.
Przez cały pierwszy sezon jest wredny.
Typowy mięśniak lat 80.
Taka była początkowa koncepcja,
ale dzięki Joemu postać zaczęła ewoluować.
Stała się bardziej czarująca i sympatyczna.
Więc gdy kręciliśmy sezon pierwszy,
stwierdziliśmy, że zwiększymy jego udział w akcji filmu.
Nie chcieliśmy, aby jego występ zakończył się wyzwaniem Nancy od zdziry.
W ostatniej chwili postanowiliśmy, że Steve wróci do domu
i uratuje resztę.
To dwa świetne przykłady na to, jak aktorzy mogą natchnąć postać.
Mamy do czynienia
z 13 głównymi postaciami. Niektóre są bardziej rozwinięte.
Dustin i Steve byli początkowo postaciami stereotypowymi.
Mieli wypełniać lukę. Ale wtedy poznaliśmy Gatena.
I wiedzieliśmy, że stworzy ciekawą postać.
Jak można pisać pod Gatena?
Nie można stworzyć postaci Gatena.
Nie, jest tylko jeden Gaten.
Dlatego jako pierwszy z dzieciaków otrzymał rolę.
- Naprawdę? - Tak.
Nie wiedziałeś o tym?
- Nie wiedziałem. - Fajnie.
To było tak:
po obejrzeniu nagrania wiedzieliśmy, że zagra w serialu,
że będzie Dustinem.
TAŚMA NA PRZESŁUCHANIE
Mam absolutną władzę. Powiedz to.
Miał odgrywać scenki z innymi dziećmi, ale był bardzo zdenerwowany.
Nie wiedział, że nie miał już konkurencji.
Zdałem sobie sprawę, gdy pojechałem do LA.
Wszedłem do pokoju...
Ze strachu prawie narobiłem w gacie.
Wszedłem i zobaczyłem Finna.
Usiadłem obok niego.
On też srał ze strachu w gacie.
Spojrzeliśmy na siebie
i wydukaliśmy: „Cześć”.
Zaczęliśmy rozmawiać i już wiedzieliśmy.
Przez chwilę gadaliśmy,
a potem weszliśmy razem i odegraliśmy scenę.
Zawieracie sztamę przed domem.
Gdy zbliżamy się do domów, w tle widzimy informacje
dotyczące polityki i wyborów, w których startował Reagan i Mondale,
a które miały miejsce w 1984 roku.
Czy dobrze się bawiliście, decydując o tym,
które domy będą wspierać republikanów, a które demokratów?
Nie mieliśmy wątpliwości, że dom Wheelerów będzie reaganowski.
Tak.
Reagan odniósł przytłaczające zwycięstwo.
Od razu pomyśleliśmy,
że dom Dustina, Hendersonowie, będą wspierać przegranego.
Na stówę.
Loch Nora była bogatą dzielnicą,
w pobliżu której mieszkaliśmy, gdy byliśmy mali.
Stwierdziliśmy, że będzie pełna zwolenników Reagana.
Dobrze się bawiliśmy, a przy okazji przybliżyliśmy widzom rodziny.
- Tak. - Wheelerów i Hendersonów.
- Świetny sposób. - Sensowny.
Zakochałem się w jego mamie.
- To znaczy... - Wiem.
W pierwszej scenie, w której szukasz ćwierćdolarówek,
widać niesamowitą chemię między wami.
- Chciałem... - Zabawna scena.
po prostu spędzać z nimi czas.
- Znowu głupia centówka! - Uważaj! Prawie trafiłeś Mews.
- Mogę sprawdzić pod tobą? - Dusty.
Mamo, proszę! Spieszy mi się!
Śmieszny kociak.
- Biedny Mews. - Niech spoczywa w pokoju.
- R.I.P. - Sprawiedliwość dla Mews!
No nie.
Nasz nowy slogan.
Hasztag „Sprawiedliwość dla Mews”.
Wysłałeś ją,
aby szukała kota. Biedaczka pewnie nadal go szuka.
- Znajdziemy ją. - Tak.
Kocham cię.
- Kocham cię. - Dobra, idź.
Wróćmy do początków przyjaźni i korzyści z niej płynących.
Między chłopcami rodzi się więź,
gdy idą wzdłuż torów kolejowych, jak w filmie Stań przy mnie.
Nie wiem, o czym mówisz.
Nigdy nie widziałem tego filmu.
Naprawdę?
A więc wybacz te insynuacje.
Ta scena na torach podoba mi się bardziej
niż scena z pierwszego sezonu.
- Słucham? - No co? Taka jest prawda.
Mamy zdrową dyskusję.
- Nie... - Podobał mi się sezon drugi,
bo wydawał się bardziej znaczący
dla rozwoju postaci.
Wcześniej grupa wydaje się podzielona, bo Dustin i Lucas idą z przodu.
Niecierpliwią się i chcą dotrzeć na miejsce.
Atmosfera jest nerwowa.
Niepokoją się, dokąd trafią.
Scena w drugim sezonie wydaje się bardziej interesująca.
Jest piękna.
Dobrze się bawiliśmy, kręcąc tę scenę.
Nie często widzi się scenę, która ma dwie i pół strony dialogu.
To niezwykle długi dialog.
I musieliśmy kręcić całą scenę...
Nie wiem, może...
z pięć czy sześć razy?
Cudowna scena. Andrew Stanton, który ją reżyserował,
zrobił cztery oddzielne szerokie ujęcia,
w której widać tylko spacerujące, malutkie postaci.
ODRZUTY
- Jak Hall i Oates, ale lepsi. - Tak.
Scena jest po prostu fantastyczna.
Ma niesamowitą lokalizację.
Jestem ciekaw,
czy w drugiej części jest więcej animacji komputerowych
niż w pierwszej.
- Odnoszę takie wrażenie. - Przeszliśmy do następnego poziomu.
W całym dziale postprodukcji kręcą się specjaliści...
od efektów wizualnych, co jest nowym doświadczeniem.
Wcześniej był tylko jeden gość
zatrudniony na pół etatu.
Poważnie?
Nie chcieliśmy efektów wizualnych,
bo woleliśmy, aby w serialu...
ZA KULISAMI
używano rekwizytów.
Facet w kostiumie wpłynął na wygląd
Demogorgona i całej reszty.
Koleś w kostiumie na małych szczudłach...
- Mark. - Tak, Mark.
był wysmarowany od góry do dołu.
- Czym? - Lepką substancją.
Jak to w sobotnią noc.
I przez to zaczął się ślizgać.
Kiedy miał przejść przez ścianę, zaczął wymachiwać rękami.
- Nieźle. - Zdaliśmy sobie sprawę,
że rekwizyty nie zawsze mają rację bytu.
W pierwszej części używamy rekwizytów i efektów komputerowych.
Jeżeli chodzi o sezon drugi...
GRAFIKA KONCEPCYJNA
chłopcy mieli bardziej filmową wizję, a efekty wizualne
miały odgrywać w nim większą rolę.
ANIMACJA KOMPUTEROWA
UJĘCIE KOŃCOWE
Chciałbym zapytać
o scenę na złomowisku.
Znajdujesz się pośrodku... niczego.
MATERIAŁ FILMOWY
Innymi słowy, wokół ciebie nie ma nic.
W sezonie pierwszym walczę z facetem w kostiumie.
A więc na końcu naprawdę uderzam człowieka.
- Tak. - Ale tym razem...
było zupełnie inaczej.
Tak się składa, że pozwolili mi zobaczyć kij.
Ekstra!
Prawdziwy.
To oryginał.
Mamy jeden z bezpiecznymi gwoździami.
Ale ten ma normalne gwoździe.
- Ostrożnie z nim. - Jasne.
Zdążyłem się nim pobawić. Jest prawdziwy.
- Serio. - Nie biliśmy nim Marka.
Wracając do Steve’a
i jego metamorfozy, chciałbym pomówić o pewnej konfrontacji.
Mam na myśli jego krwawą bójkę z Billym.
Boże.
Nikt mi nie będzie rozkazywał.
Zawsze kończysz
- z obitą twarzą. - Sprany na kwaśne jabłko.
W tym roku...
powtykano mi chusteczki
do nosa i buzi.
Wyglądało świetnie.
Ale walka w pierwszej części była najgorsza.
To było bolesne starcie.
Myślisz, że ta bójka
w pewnym sensie odzwierciedla zmianę władzy?
Steve poważnie podchodzi do swojego zadania,
jakim jest opieka nad tymi dzieciakami.
Od samego początku
między Stevem a Billym narasta konflikt.
Chcieliśmy przedstawić faceta...
Stephen King jest w tym dobry.
Billy niekoniecznie jest mordercą,
ale czasem posuwa się za daleko.
Ich bójka mogłaby zakończyć się
trwałym uszkodzeniem mózgu Steve’a.
Słyszy się o tym.
Chcieliśmy, aby scena była przerażająca.
Taki był koncept postaci Billy’ego: łajdak, który stoi na krawędzi.
Scena z jego ojcem pod koniec sezonu...
O czym rozmawialiśmy?
Z jednej strony mamy postać, która jest podła
i odrażająca,
ale jednocześnie...
rozumiemy, dlaczego taki jest.
W konsekwencji widz zaczyna mieć mieszane uczucia w stosunku do niego.
- Uwielbiam tę scenę. - Nadal jest okropnym człowiekiem.
- Tak. - Złym.
Ale nasuwa się pytanie,
- skąd się to bierze. - Widzimy kontekst.
- Właśnie. - Gdzieś się musiał tego nauczyć.
Tak.
Nie usprawiedliwia to jego zachowania, ale przynajmniej poznajemy przyczynę.
Nienawiść może przechodzić z pokolenia na pokolenie.
Chcieliśmy się temu przyjrzeć.
Nikt nie ucierpiał.
- Nie. - Ale dostałeś talerzem w głowę.
Tak, ale to nie była jego wina.
Nie, ale niektóre numery były przerażające.
- Ale i ekscytujące. - Użyli tego ujęcia?
Tak.
Dacre miał uderzyć cię specjalnym talerzem w głowę,
ale niechcący źle trafił.
- Joe był oszołomiony. - Dostał po głowie.
- I użyto tej sceny? - Nie chciałem jej powtarzać.
Ale pewnie za każdym razem gdy ją widzisz, przypomina ci się ten ból.
Prawdziwy ból.
Mamy ułamki sekund, w których talerz się rozbija. Było warto.
- Nie wiem, czy Joe tak sądzi. - Zrobiłbym to jeszcze raz.
Jak się pracowało z Dacrem? Nie ma go tu, więc mówcie, co chcecie.
ODRZUTY
To czarujący, piękny Australijczyk. Jest Power Rangerem.
- Power Rangerem? - Tak.
Grał Czerwonego Rangera.
Czerwony Ranger jest najważniejszym Power Rangerem.
To przywódca Power Rangerów.
Dacre może być niesamowicie czarujący
i ujmujący.
Ale w scenach z Joem
- pogrążał się w mroku. - To prawda.
Tak.
Dzięki temu super się z nim pracuje.
Chciałbym wrócić
do twojego pożegnania z Dartem.
Hej.
To ja. Twój kumpel Dustin.
To ja.
To, co podoba mi się w tej scenie...
Mówiliśmy wcześniej o stereotypach postaci.
Dustin początkowo miał być
gamoniowatym nerdem w okularach,
który jest przy tym cykorem.
Nieprzystosowanym społecznie.
Z czasem się zmienia, ale nigdy wcześniej nie wykazał się
prawdziwą i wielką odwagą
czy poświęceniem, jak ma to miejsce w tej scenie.
Był gotowy się poświęcić.
Już w pierwszym sezonie...
chroni swoich przyjaciół,
ale zawsze się boi.
Cieszyłem się więc, że dostałem taką scenę.
Dokonujesz bohaterskiego czynu.
Podoba mi się ujęcie, w którym Dart ryczy po raz pierwszy,
a ty natychmiast stajesz z przodu. Tylko ty to robisz.
Stajesz z przodu i robisz tak.
Znowu sięgasz po nugat.
Jakby był symbolem odlotowości.
Uwielbiam batonik 3 Musketeers.
- Znajduje się w pierwszej trójce. - Serio?
A pozostałe dwa?
- Charleston Chew i Reese’s Fast Break. - Bez zastanowienia.
- Reese’s Fast Break? - Tak. Charleston Chew i 3 Musketeers.
O rany!
To był pierwszy pomysł: chłopiec i potwór.
Dustin i potwór w sezonie drugim.
Wpadliśmy na to,
gdy zobaczyliśmy, jak bawisz się szklaną kulką.
On bardzo mi pomógł.
Shawn mi pomógł. Puszczał muzykę.
Nie nakręciłbym tej sceny bez niego.
To było niesamowite.
Muzyka na planie
pomaga czasem wydobyć z aktorów
to, czego szukamy.
Po raz pierwszy użyłem muzyki w odcinku,
w którym Holly podąża za światłem.
To trzyletnia dziewczynka.
Była malutka w pierwszym sezonie.
Słowa nie pomagają w przypadku młodych aktorów,
włączyłem więc przerażającą muzykę
w trakcie zdjęć, aby poczuła atmosferę.
Słowami nic bym nie wskórał.
Użyłem muzyki również w scenie, w której Brenner niesie Jedenastkę.
Często puszczaliśmy muzykę na planie. Uciekam się do tego, gdy reżyseruję.
Andrew też to robił.
Podczas sceny na złomowisku
puścił muzykę z filmu Close Encounters.
Gdy wychodziłem, włączył muzykę.
W trakcie ujęć bez dialogu. To było bardzo pomocne.
Chciałbym wrócić do wątku przyjaźni i omówić pewne wydarzenie:
bal zimowy.
Wiedzieliście, że stworzą komiczny duet.
Od początku było wiadomo
że razem będą prześmieszni.
Ale pod koniec sezonu nie brakuje również emocjonalności.
Niełatwo stworzyć parę,
która jednocześnie śmieszy i wzrusza.
A wy tego dokonaliście.
To, że mam odwagę poprosić Stacey do tańca,
to tylko i wyłącznie...
zasługa Steve’a.
Udzielał mi porad na temat dziewczyn i włosów,
dlatego w tej scenie jestem tak pewny siebie.
- Bardzo pewny siebie. - Tak.
Ale gdy Stacey mówi: „Zejdź mi z oczu”,
Dustin jest zbity z tropu: „O kurczę, nie jestem Stevem”.
„Nie jestem Stevem ani sportowcem”.
Gdy siedzisz sam po tym,
jak parę dziewczyn daje ci kosza,
robimy na ciebie zbliżenie, w tle gra muzyka.
Patrzę na wózkarza,
twardego faceta z irokezem, a ten płacze.
Nie może być!
Pomyślałem sobie: „Gaten go złamał”.
Twój wzrok rozdziera serce.
Myślę, że wiele osób oglądających ten serial
identyfikuje się z tym doświadczeniem.
Jesteś na zabawie i nie wiesz, co ze sobą zrobić.
Stoisz w kącie.
To trudna chwila.
I chcesz, aby Nancy....
Ja nie miałem takiej Nancy...
która powiedziałaby mi, że będzie dobrze.
Chyba ci o tym nie wspominałem, ale nasza kuzynka Joanna
przeprowadziła ze mną podobną rozmowę,
w stylu: „Wszystko będzie dobrze”.
Czemu mnie tego nie powiedziała?
„Mam dobrą radę, ale tylko dla jednego z was”.
Każdy dorastający człowiek obawia się, że zostanie w tyle.
Albo zostaje w tyle w pewnych sferach.
Ja zawsze byłem zacofany w sprawach towarzyskich.
Z tego powodu zostaliśmy dłużej w przedszkolu.
- Bo byliście dzicy? - Jeden z was?
Oboje.
- Zatrzymano nas tam dłużej. - Co?
Bo byliście nieprzystosowani socjalnie?
Myśleli, że nie umiemy komunikować się z innymi dziećmi.
Bawiłem się tylko z bratem.
Nie potrzebowałem nikogo innego.
BRACIA DUFFER
- Był moim kumplem. - Mieliśmy te same zabawki.
Powiedzieli: „Musicie nauczyć się komunikować z innymi”.
A wy: „Nie wydaje nam się”.
- Dlatego zostaliśmy reżyserami. - Otóż to.
Myślę, że to trudne. Każdy ma z tym problem.
Cały czas się boisz, że zostaniesz w tyle.
Głowisz się, dlaczego nie potrafisz komunikować się z ludźmi.
Podoba mi się ten aspekt nowego sezonu.
W pierwszej części poznajemy wszystkie postaci,
a w kolejnej obserwujemy,
jak się zmieniają.
Każda z nich przez coś przechodzi.
Tak czułem w stosunku do Steve’a.
Sezon drugi ma większy rozmach, zagrożenie jest mroczniejsze,
jest bardziej filmowy,
ale to nadal ten sam serial, który w pewnym sensie
staje się hymnem wyrzutków.
Absolutnie.
Każda stworzona przez nich postać jest trochę złamana.
Na marginesie.
Wątpi w siebie.
Wydarzenia w serialu dodają im otuchy i podnoszą na duchu.
Nawet postaci takie jak Billy,
które wydają się nie mieć żadnych problemów, cierpią.
To mój ulubiony aspekt serialu.
Jeżeli chodzi o ciebie,
Steve przez pewien czas czuje się jak prawdziwy król życia.
W tym sezonie zdaje sobie sprawę,
że już nim nie jest.
Billy jest nowym królem.
Gdy liceum zbliża się ku końcowi, zdajesz sobie sprawę...
Nie byłem taki popularny jak Steve,
ale wiedziałem, że pewien etap dobiega końca.
Stajesz się outsiderem jak inni.
Nasza rozmowa jest jak terapia grupowa.
Powiedzieliśmy wiele pięknych rzeczy.
- Aż Gaten się wzruszył. - Popłacz sobie.
Historia o przedszkolu zwaliła mnie z nóg.
Mogłem siedzieć cicho.
Dobrze, że o tym wspomniałeś,
bo wasze doświadczenie życiowe
staje się podstawą scenariusza, postaci i ich historii,
daje początek nowym rzeczom.
Czyli dobrze, że cierpiałem w liceum.
Mówiliście o tworzeniu humoru
i równoważeniu go emocjonalnością,
ale łatwiej tworzyć takie momenty,
gdy w tle mamy dramatyczną sytuację,
gdy wiemy, jakie mogą być konsekwencje,
i przez co przechodzą postaci.
Dzięki temu Steve i Dustin
mogą sobie rozmawiać o włosach.
A gdy masz wilgotne włosy... Nie mokre, jasne?
Gdy masz wilgotne włosy...
spryskaj je cztery razy lakierem Farrah Fawcett.
- Lakierem Farrah Fawcett? - Tak.
Jak komuś wygadasz, to po tobie.
Pożałujesz, Henderson. Słyszysz?
Tak.
A ja tu sobie siedzę obok pięknie ufryzowanych panów.
I wcale nie jestem zazdrosny. Łysina to wybór.
Ty pewnie masz cały rytuał czesania włosów.
- Jak Steve... - Czemu mnie zawstydzasz?
- Bo to niestety prawda! - Wiem.
Myślisz, że ten fryz sam się zrobił?
- A więc tak. - Od nich się tego nauczyłeś?
Nie, miałem wyrafinowany, perfekcyjnie zaaranżowany nieład
na długo zanim poznałem Steve’a Harringtona i braci Duffer.
Jako nastolatek miałem szopę jak Steve.
Może nawet większą.
Miałem prawdziwy dywanik.
Nie nosiłem peruki jak Dacre. Ściągał ją pod koniec dnia.
I miał normalną fryzurę.
A ja łaziłem w dywaniku.
- I to przez pół roku. - Fajna sprawa.
W sumie przyzwyczaiłem się do niego. Gdy go obcinaliśmy, czułem się...
- Jak Samson. - Tak.
Odebrano ci moce.
- A ty masz rytuał, jeśli chodzi o włosy? - Nie.
Wcześniej, gdy miałem... szopę,
suszyłem włosy ręcznikiem. I tyle.
To wspaniale, że...
Mogliśmy zakończyć odcinek
głębokimi przemyśleniami, a skończyliśmy na płyciźnie,
paplając o błahostkach.
Dziękuję za rozmowę, nieźle się z wami ubawiłem.
To była kolejna znakomita dyskusja na temat Stranger Things 2,
który jest wspaniałą kontynuacją części pierwszej.
Chyba już wiecie, co teraz nastąpi.
Zobaczycie, że nadal tu siedzę, w tym samym sweterku,
do którego się przyzwyczailiście,
ale za to z nowymi gośćmi i pytaniami.
Kolejny odcinek Beyond Stranger Things zacznie się za chwilę.
Jak tylko się na to zdecydujecie.
Również jutro.
Tak czy inaczej, chciałbym znowu mieć włosy.
Napisy: Monika Bartz